James Elliott legt uit hoe nep-spellen op de websites van aanbieders terechtkomen, wie daarvan profiteert en waarom verificatie de sterkste verdedigingslinie voor spelers wordt.
Nepcasinospellen zijn uitgegroeid tot een van de snelstgroeiende bedreigingen in de online gamingwereld en roepen serieuze vragen op over de veiligheid, het vertrouwen en de transparantie van spelers.
In deze aflevering van de iGaming News Podcast legt James Elliott, oprichter van Gamecheck, uit hoe nepwebsites op de platforms van operators terechtkomen, wie erachter zit en welke maatregelen de industrie volgens hem nodig heeft om spelers beter te beschermen. Het gesprek gaat over zijn achtergrond in intellectueel eigendomsrecht, waarom juridische handhaving alleen het probleem niet kan oplossen, hoe het Gamecheck SEAL spelers een eenvoudige manier biedt om een site te verifiëren en waarom consumentenbewustzijn wellicht de beste verdediging is.
Voordat James Elliott Gamecheck oprichtte, was hij in Londen opgeleid als advocaat gespecialiseerd in intellectueel eigendomsrecht, waar hij zich bezighield met de bescherming van uitvindingen, auteursrecht en handelsmerken. Rond 2005 stapte hij over naar de online gamingindustrie, met functies bij PartyGaming (later bwin.party, nu onderdeel van Entain) en als algemeen adviseur bij NetEnt.
Het probleem werd voor het eerst duidelijk bij NetEnt. De meest gewilde titels van de studio waren precies de spellen die elke operator in zijn lobby wilde hebben, en sommige operators kozen ervoor om daar niet voor te betalen. In plaats daarvan begonnen er bijna identieke vervalsingen in omloop te komen, die zo overtuigend waren dat spelers het verschil vaak niet konden zien.
Het vervolgen van de verantwoordelijken via de rechter bleek traag en kostbaar, waarbij velen zich schuilhielden in afgelegen rechtsgebieden of onder een nieuwe bedrijfsnaam opdoken. Elliott concludeerde dat een transparante, openbare aanpak meer voor spelers zou betekenen dan rechtszaken: een manier om consumenten te laten weten of de spellen die ze voor zich hadden authentiek waren of goedkope namaak. Dat idee werd Gamecheck.
Elliott vergelijkt een nep-spel met een vervalst bankbiljet. Het kan er hetzelfde uitzien en aanvoelen als het echte, maar er ontbreekt iets, of dat nu een watermerk is, dezelfde kwaliteit of dezelfde onderliggende waarde. Een speler kan het oppakken zonder ooit te beseffen dat het niet echt is.
Voor spelers is de grootste teleurstelling vaak het uitbetalingspercentage. Zoals Elliott het zegt: als iemand de moeite heeft genomen om een spel na te maken, waarom zou diegene er dan een maken die op dezelfde manier uitbetaalt als het gelicentieerde origineel? De graphics mogen dan identiek zijn, maar de spelervaring en de winkansen verschillen.
De omvang van het probleem is groter dan de meeste mensen denken. Het komt het meest voor in ongereguleerde markten, waar aanbieders de echte spellen simpelweg niet kunnen verkrijgen omdat de leverancier die markt niet bedient. In die gevallen worden namaakspellen het beste alternatief.
Zorgwekkend is dat er ook in sommige gereguleerde markten namaakproducten opduiken. Elliott merkt op dat bepaalde aanbieders, al dan niet bewust, nep-games aanbieden. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze namaakproducten tussen de echte titels mengen, waarbij ze echte content aan sommige spelers of op bepaalde tijdstippen van de dag aanbieden en namaakproducten op andere momenten, puur om de volledige licentievergoeding te ontwijken. Hij wijst met name op Latijns-Amerika, waar Gamecheck zelfs bij meer gevestigde, bekende merken namaakproducten heeft aangetroffen.
Grote spelers hebben weinig reden om het risico te nemen, omdat openbaarmaking zo schadelijk is. Het probleem concentreert zich vooral rond nieuwe merken die de markt betreden zonder een duidelijke marktleider. Wat betreft wie erachter zit, stelt Elliott duidelijk dat het om georganiseerde activiteiten gaat en niet om malafide studio's. Het produceren en distribueren van overtuigende vervalsingen vereist echte technische vaardigheid en toegang tot de juiste contacten. Hij heeft zelfs mensen op beurzen gezien die neptitels voor de helft van de prijs aanboden. Net als bij namaakdesignerartikelen gebeurt het omdat er geld mee te verdienen valt, en soms beseffen de producenten zelf niet wat ze kopen.
Voor beheerders zijn de kosten van een ontdekking direct en van reputatieschade. Zodra spelers erachter komen dat een site nepaccounts aanbiedt, stort het consumentenvertrouwen in. Elliott beschrijft hoe, nadat Gamecheck sites in Brazilië en Latijns-Amerika had ontmaskerd, het nieuws zich snel verspreidde binnen de spelersgemeenschappen en het erg moeilijk bleek om het vertrouwen te herstellen.
Voor spelers is het risico duidelijk. Je denkt dat je een ervaring koopt en een eerlijke kans om te winnen, maar een nep-loterij presteert mogelijk niet zoals verwacht en betaalt misschien nooit zoveel uit als een echt loterijlot. Volgens Elliott is het aanbieden van nep-loterijen een risicovolle strategie, omdat je vroeg of laat ontmaskerd zult worden.
Hij reflecteert ook op de vraag waarom de regelgeving dit probleem niet eerder heeft aangepakt. De regelgeving op het gebied van anti-witwaspraktijken, eerlijke spelregels en veiliger gokken heeft grote vooruitgang geboekt, maar de mogelijkheid dat er nep-spellen in het ecosysteem zouden rondlopen, was grotendeels onvoorzien. Gamecheck heeft relaties opgebouwd met toezichthouders en biedt een praktische oplossing, zodat spelers een site kunnen controleren voordat ze hun eerste storting doen.
Gamecheck doet twee dingen. Ten eerste werkt het rechtstreeks samen met gameproviders, waaronder Evolution, Pragmatic Play, Push Gaming, Blueprint Gaming en Spribe. Onderzoekers spelen sessies in verschillende landen en controleren waar elk spel vandaan wordt aangeboden. Als een spel wordt aangeboden via de infrastructuur van de operator of provider, is het legitiem. Als het ergens anders vandaan wordt aangeboden, is het hoogstwaarschijnlijk nep. Belangrijk is dat Gamecheck die beslissing nooit alleen neemt: het bevestigt de authenticiteit met de oorspronkelijke provider voordat het een oordeel publiceert en registreert vervolgens de uitkomst.
Het tweede initiatief is het Gamecheck SEAL, een samenwerking met operators. Gamecheck test de site van een operator en, als er geen vervalsingen zijn gevonden, kan de operator het Gamecheck SEAL tonen, een QR-code die werkt als een hologram van authenticiteit. Spelers downloaden de Gamecheck-app, scannen de code met hun telefoon en zien direct of de site is gecontroleerd en of er vervalsingen zijn gevonden. Elliott wil dat het Gamecheck SEAL hét keurmerk wordt waar spelers naar kijken voordat ze gaan spelen.
Verificatie is geen eenmalige actie. Gamecheck bezoekt websites regelmatig opnieuw, omdat een website die ooit 'schoon' was, dat mogelijk niet blijft. De meest winstgevende en populaire titels in een bepaalde markt zijn de meest waarschijnlijke doelwitten, en het Gamecheck SEAL-keurmerk staat voor continue monitoring in plaats van een eenmalige controle.
Hoe meer aanbieders Gamecheck gebruikt, hoe duidelijker het beeld wordt. Wanneer blijkt dat de titels van een studio vervalst zijn, kan Gamecheck de verbanden leggen en andere aanbieders waarschuwen om te controleren of hun content door dezelfde groep is getroffen. Deze gedeelde, onafhankelijke informatie helpt de handhavingsteams van de aanbieders efficiënter te werken en geeft spelers veel betere informatie over de sites die ze gebruiken.
Elliott geeft openlijk toe dat Gamecheck slechts één onderdeel is van een breder scala aan instrumenten, waaronder ook gametestlaboratoria en andere betrouwbaarheidsindicatoren. Maar door doelbewust te zoeken waar fraudeurs het niet verwachten, en door zelfs binnen individuele gebruikersaccounts nep-sessies op te sporen, biedt Gamecheck een extra beschermingslaag die moeilijk te repliceren is.
Een nepcasinospel is een ongeautoriseerde kopie van een gokkast, tafelspel of live casinospel van een erkende studio. Het kan er bijna identiek uitzien en klinken als het origineel, maar omdat de software is gekopieerd in plaats van gelicentieerd, kunnen de eerlijkheid, kwaliteit en uitbetalingsmechanismen afwijken van de echte versie. James Elliott vergelijkt het met een vervalst bankbiljet: het lijkt op het echte, maar mist wat het waarde geeft.
Voer het webadres van het online casino in de zoekfunctie op Gamecheck.com in om te zien of er nepwebsites zijn gevonden. Als een site nog niet is gecontroleerd, kunt u Gamecheck vragen om deze te onderzoeken via de pagina 'Verificatie aanvragen'. Wanneer een aanbieder het Gamecheck-zegel toont, kunt u ook de QR-code scannen met de Gamecheck-app om te bevestigen dat de site is gecontroleerd.
Namaakproducten zijn ongeautoriseerde kopieën en vallen daarom buiten de tests en het toezicht dat op gelicentieerde titels van toepassing is. Ze lijken misschien op de originele spellen, maar gedragen zich anders en de uitbetalingen die je verwacht, komen mogelijk nooit uit. Kortom, je stort geld om software te spelen die de oorspronkelijke aanbieder nooit heeft goedgekeurd.
Onderzoekers van Gamecheck spelen sessies in een online casino vanuit verschillende locaties en controleren waar elk spel vandaan komt. Vervolgens bevestigen ze rechtstreeks bij de oorspronkelijke aanbieder of de titel authentiek is. Gamecheck classificeert een spel nooit op eigen initiatief als nep; een oordeel wordt pas gepubliceerd nadat de aanbieder dit heeft bevestigd.
Gamecheck werkt samen met toonaangevende studio's zoals Evolution, Pragmatic Play, Push Gaming, Blueprint Gaming en Spribe. Deze partners helpen bevestigen of games authentiek zijn, en door informatie van verschillende partners te bundelen, kan Gamecheck patronen herkennen en spelers duidelijkere informatie geven over de websites die ze gebruiken.
